aklım gene aldı başını gitti. bazen yerinde tutmakta güçlük çekiyorum. yapmadıklarım, yapacaklarım, yaptıklarım, ümit ettiklerim, haber beklediklerim kol kola girip halay çekiyolar. davullar zurnalar hiç susmuyor. neden davul zurna halay göndermesi yaptım bilmiyorum. sanırım sesi sinirimi bozuyor.

kafamın içindeki küçük pencerelerin camları rüzgarda açılıp açılıp ‘zıbaaaaamm’ diye çarpıyor bazen. o sesin yarattığı sinir bozukluğunu bilirsiniz. cereyan yaptı biyerler diyorum gidip kapatıyorum. rüzgarın uğultusu bu sefer dışardan gelmeye, anahtar delikleri ıslık çalmaya başlıyor. anahtar deliklerinden nasıl böyle bir ses çıkabileceğini düşünerek onları da kapatma derdine düşüyorum. bakıyorum bir kulağımdan giren esintiler kafamda rüzgarlara sebep olmuş. keşke beynimin çalışma dinamiğini çözmüş, mekaniğini kapmış olsaydım. böylece çarpacak pencere, rüzgara dönüşecek esinti kalmazdı. küçük vidaları sıkıştırıp, tahtaları boyayıp ilk günkü gibi yapabilir, iklim değişikliklerinden hiç etkilenmezdim. bence beyin fırtınası lafının ifade ettiği anlam böyle bişey olmalıydı.
beyin fırtınası: beyin fırtınası, kafadaki çatlaklardan sızan değişik basınçdaki ve ısıdaki hava akımlarının kafatasının içinde meydana getirdikleri öngörülemez ve engellenemez iklim değişiklikleri.