tatil özlemi beni fena halde çarptı. durup durup google da nerelere gidebileceğimi araştırıp kafamın üstünde uçuşan, karışan planlar hazırlıyorum. orası mı burası mı derken kısacık bir hafta için sadece bir yere gidebileceğime karar verip içlerinden bir tanesini seçmeye koyuluyorum. antalya ve civarı en güzeli geliyor. bir tek ege ve akdenizde yüzerken balık gibi hissediyorum kendimi. çevremde zeytinlik ve maki görmek, cırcır böceğinin göbek çatlatan sesini duymak, öğle vakti çam kokuları içinde yürürken sıcaktan beynime güneş geçsin istiyorum.

kızartma kıvamına geldiğim anda koltukaltlarımdan ve sırtımdan süzülen ter nehirlerini soğutmak için denize atladığım o anları özledim. dalınca denizin boğuk sesini duymayı, yüzüp yüzüp kollarımın takati kalmayınca kıyıdaki çakıl taşlarının üzerinde dinlenmeyi, kulağıma kaçan suyun fısıldadığı lıkırtıları, güneşin altında yüzükoyun yatmayı, derimin pembeleşmesini, ne kadar yandığımı kontrol için mayomun güneş geçirmeyen yerleri ile yanıklarımı karşılaştırmayı, denizin boğazımda ve burnumda bıraktığı yosun kokusu ile karışık tuzlu tadı ve havluma sinen kokusunu, ayaklarıma yapışan kum tanelerini, her seferinde topladığım midye kabukları için tekrar tekrar keşif gezisine çıkmayı, akşam olup sahil boşalınca denize sahiplenip en ıssız anında tekrar girmeyi, mümkünse güneş batana kadar girip girip çıkmayı, denizin bana hayat vermesini özledim.